Закоти мол

«Закоти боэътимод» — иқдоми хайриявӣ барои қабули закоти мардум ва расонидани он ба шахсони воқеан ниёзманду ҳақдори закот мебошад. Мо ниёзмандонро меомӯзем, вазъи онҳоро месанҷем ва кӯшиш мекунем закот ба нафароне расад, ки воқеан ба он эҳтиёҷ доранд, аз ҷумла оилаҳои камбизоат ва сокинони деҳоти дурдаст.

Шахсоне, ки мехоҳанд закоти худро мустақилона ба ниёзмандон расонанд, метавонанд аз мо рӯйхати шахсони муайяншудаи ниёзмандро дархост намуда, пеш аз супоридани закот шахсан рафта вазъи онҳоро бубинанд ва баъдан закоти худро ба онҳо расонанд. Агар закот ба мо ҳамчун амонат супорида шавад, мо онро ба ҳақдорон расонида, ҳисоботи шаффоф пешниҳод менамоем.

Хароҷоти роҳ, сафар ва дигар хароҷоти вобаста ба расонидани кӯмак аз ҷониби худи мо таъмин карда мешавад, то маблағи закоти мардум ба қадри имкон пурра ба дасти ниёзмандон бирасад.

Паёмбар ﷺ ба Муъоз ибни Ҷабал ҳангоми фиристоданаш ба Яман фармуданд, ки ба мардум хабар диҳад, ки Аллоҳ бар онҳо садақаеро фарз кардааст, ки «аз сарватмандони онҳо гирифта шуда, ба фақирони онҳо дода мешавад». (Саҳеҳ ал-Бухорӣ, 1395; Саҳеҳ Муслим, 19)

Аз ин рӯ, мо закотро на танҳо ҳамчун маблағ, балки ҳамчун амонати шаръӣ қабул мекунем. Ҳадафи мо ин аст, ки ин амонат бо масъулият, эҳтиёткорӣ ва шаффофият ба шахсони ҳақдор расад.

Закоти боэътимод — амонати шумо, ҳаққи ниёзмандон, масъулияти мо.