Маъюбон

Ҳадафи лоиҳа дастгирии шахсони дорои маъюбиятест, ки бинобар вазъи ҷисмонӣ, шароити вазнини оилавӣ ва камбизоатӣ аз имкониятҳои зарурии зиндагии шоиста маҳруманд.

Мо бовар дорем, ки маъюбият набояд инсонро аз имконияти зиндагии боиззат ва меҳнати ҳалол маҳрум созад. Аз ин рӯ, кӯшиш мекунем кӯмакҳои ҷамъовардашударо ба нафарони воқеан арзанда ва ниёзманд расонида, ба онҳо танҳо кӯмаки яквақта не, балки имконияти мустақил шудан ва ба даст овардани рӯзии ҳалол фароҳам созем.

Кӯмак вобаста ба ниёзи ҳар як шахс метавонад барои табобат ва воситаҳои зарурӣ, беҳтар намудани шароити зиндагӣ, омӯзиши касб, хариди таҷҳизот ё ташкили кори хурд равона гардад.

Мақсади мо ин аст, ки шахси дорои маъюбият танҳо қабулкунандаи кӯмак набошад, балки то ҳадди имкон имкони кор кардан, даромади ҳалол ба даст овардан ва бо шаъну шараф зиндагӣ кардан дошта бошад.

Мо инчунин бовар дорем, ки ҳар як инсон, новобаста аз маҳдудиятҳои ҷисмонӣ, дорои қадру манзалат ва истеъдодҳои хоси худ мебошад.

Яъне:

Маъюбият маҳдудияти инсон аст, на маҳдудияти умед. Мо кӯмак намекунем, то танҳо имрӯзро гузаронанд — кӯмак мекунем, то фардои худро созанд.